(Door Leonien, 4-7-26)
De zomer staat voor de deur. Koffers worden gepakt, routes uitgestippeld, navigatie ingesteld. Volgen we de digitale aanwijzingen, of is er iemand naast je die wijst waar je heen moet? Met een ouderwetse kaart op schoot, of een extra route-app om de juiste keuzes te maken?
Hoe ik navigeer — en door wie ik mij laat leiden — is een vraag die mij ook breder in mijn leven bezighoudt. In mijn leven met God, met alle mensen en gebeurtenissen die ik daarin tegenkom. Vaak navigeer ik op mijn eigen vragen en verlangens, door er met iemand over in gesprek te gaan en af te wegen wat de weg is om te gaan, en met wie ik die weg loop.
Naar aanleiding van een lezing op 6 juni bij Sam, waar Ingeborg te Loo sprak over geestelijke begeleiding, bleef één beeld bij mij hangen: dat van de Anam Cara — de “soulfriend”.
In de Keltische traditie is dit een wijze vriend, iemand met compassie voor de worstelende pelgrim. Geen coach met een methode en ook geen wederkerig gebedsmaatje, maar iemand die naast je loopt en met je waakt over je ziel. Iemand die, vanuit eigen levenservaring, luistert zonder direct te sturen.
Ingeborg verwoordde het als volgt: een soulfriend neemt jouw pad niet over. Het gaat niet om snelle antwoorden of oplossingen, maar om aanwezigheid. Om luisteren en ruimte maken voor wat er in jouw ziel leeft. Dat maakt deze relatie anders dan formele geestelijke begeleiding: meer organisch en relationeel. Een vriendschap die raakt aan de kern van wie je bent.
Het beeld van iemand met compassie voor mij als worstelende pelgrim raakt me. Niet alleen in mijn gevoelens of ervaringen, maar ook in het verlangen om Gods leven te leven. Het wekt in mij een verlangen: hoe mooi zou het zijn als we in de kerk soulfriends voor elkaar kunnen zijn?
Tegelijk roept het een vraag op: wat vraagt het van mij om zo’n soulfriend te zijn?
Het vraagt bescheidenheid. De ander gaat een eigen weg met God — niet mijn weg. Kan ik nabij blijven, ook als ik het anders zie? Het vraagt geduld: niet meteen antwoorden geven, maar iemand laten zoeken en soms laten worstelen. En het vraagt eerlijkheid: heb ik zelf mensen bij wie mijn ziel gehoord wordt? Ik kan alleen geven wat ik zelf ontvang.
“Vaak zit het in kleine momenten. Een gesprek dat onverwacht verdiept. Iemand die iets deelt wat er echt toe doet. Soms vraagt dat om meer dan een soulfriend en kun je doorverwijzen, maar vaak begint het gewoon met er zijn.”, bemoedigde Ingeborg.
Naast elkaar, worstelende pelgrims zijn in deze tijd. Met elkaar oplopen, erbij zijn, wegwijzers te zijn voor elkaar waar God zich in onze levens zichtbaar maakt, daar waar je het zelf soms niet ziet of voelt. En zoals op reis: soms verrassend in de ontmoetingen van samen een stukje oplopen.
Met wie loop je een stukje op? Misschien wel ergens onderweg deze zomer, een eenmalig ontmoeting waarin je de ander even echt kunt zien. Misschien iemand die jou ziet waardoor je zo’n heilzame ervaring hebt van je even gedragen voelen. Hoe zou jij er als soulfriend voor een ander kunnen zijn?
Ik ga deze zomer eens zijn met het verlangen naar een soulfriend en de vraag wie dat voor mij zou kunnen zijn.