(Door Leonien, 3-9-25)
Afgelopen voorjaar in Oostenrijk besloten we een berg te beklimmen. Hoe hoger we kwamen hoe meer het klauteren werd. Met het eindpunt in zicht moesten we over losse stenen de laatste meters afleggen. Op handen en voeten steeds een stukje hoger tot we echt niet verder durfden en schuivend op onze billen voorzichtig aftastend met onze voeten weer terug zijn gekropen, tot waar we weer rechtop durfden staan… niet een erg heldhaftig verhaal… toch onthouden we niet hoe we de aftocht bliezen maar vooral het genieten van samen zo ver komen als lukte.
Nu de vakantie voorbij is en september start, staat er een nieuw seizoen voor de deur. Alles gaat weer beginnen: weken met avond afspraken en puzzels hoe iedereen komt waar die moet zijn. En of er misschien nog een moment is om samen te eten die avond. Voor mij ook altijd een moment waarin ik bedenk hoe ik verder ga met de dingen waar ik me aan verbind.
In de Jeruzalemkerk is het kompas komend seizoen ingesteld op samen zoeken hoe we ons geloof vanuit Christus’ liefde voor ons handen en voeten kunnen geven, naar elkaar en de wereld om ons heen. Hoe verbinden wij ons daaraan?
Bij een nieuwe start kun je je dan ook afvragen: hoe ga ik verder met alles wat is geweest? Laat ik iets achter, wat neem ik mee van wat we opgedaan hebben in ballast en in groei? Zoals met het bergklimmen: als je je wiebelig of bezwaard voelt, als je zo moe bent dat het moeilijk wordt om je evenwicht te bewaren, maar ook als jij je zelf energiek voelt en mensen om je heen de tijd moet geven om hun eigen stapstenen te lopen.
Met de gemeente op handen en voeten verder. Voelen waar de basis van onze verbinding is, stappen zetten van steen tot steen waar we stevigheid voelen. Balans houden en Gods liefde die ons verbindt handen en voeten geven, onderling en om ons heen.
Soms is dan juist het herademen, even een slokje water voor je verder gaat, het belangrijkste: zorgen dat we genoeg water bij ons hebben om samen verder te gaan.
In voorbereiding op een dienst over ‘verlangen’ schreven we een kort liedje:
Hier zijn wij in ons verlangen
Sterk te staan met zacht gemoed
Sterk ons Heer al zijn we bang en
zoekend hoe U leven doet
Ik stap met dit gebed van overgave het nieuwe seizoen in. Een gebed om kracht te putten uit onze Bron van liefde. Samen zoekend in alle ingewikkeldheden dichtbij en ver weg. Een gebed hoe God leven doet en ons sterkt om die liefde te kunnen uitbreiden.
Laten we als gemeente zo de handen ineen slaan en elkaar tot hand en voet zijn; samen proberen voet aan de grond te krijgen waar we zien dat liefde een handje geholpen kan worden.
Een toast; ‘Op handen en voeten!’, om in vertrouwen te groeien in liefde voor elkaar en de wereld om ons heen.