(Door Mariecke, 06-10-21)

Misschien herken je het volgende: maanden-, soms jarenlang, gaat het leven z’n gangetje. En dan opeens krijgt iemand uit je omgeving het echt voor haar kiezen. Verdrietig nieuws over ziekte, ontslag, depressie, of een relatie die het niet redt. En om de een of andere reden blijft het daar niet bij. De tegenslag van de één lijkt wel die van de ander aan te trekken. Plotseling regent het verdrietige berichten.

Tijdens zo’n verdrietgolf luister ik graag, soms vele keren achter elkaar, het lied All my favorite people van de band Over the Rhine. Het begint zo:

All my favorite people are broken
Believe me, my heart should know
Some prayers are better left unspoken
I just want to hold you and let the rest go

Dat verwoordt precies hoe ik me dan voel. Zoveel mooie mensen, en zoveel tegenslag: je zou al die lieve mensen tegelijkertijd in je armen willen vasthouden, twintig cakes willen bakken (als je een betere oven had), liedjes en gedichten willen rondsturen, praatpaal zijn.

Mij bekruipt dan soms ook schuldgevoel. Want met mij gaat het op dat moment eigenlijk wel goed. Terwijl anderen in hun magere jaren zitten, zit ik in mijn vette jaren. De ongelijktijdigheid ervan voelt onrechtvaardig aan. Maar misschien is die ongelijktijdigheid ook wel een zegen. Daardoor zijn er naast mensen voor wie het leven moeilijk is, ook mensen met reserves. En daardoor weet ik dat als mijn magere jaren komen, anderen misschien een stapje extra voor mij kunnen doen. Dat relativeert. Het hoeft niet altijd goed te gaan. We hoeven ook niet die schijn op te houden. Over the Rhine:

All my friends are part saint and part sinner
We lean on each other, try to rise above
We are not afraid to admit we are all still beginners
We are all late bloomers when it comes to love

Als het op de liefde aankomt, zijn we allemaal aan het stuntelen. Beginnelingen en laatbloeiers, dat zijn we. We prutsen wat aan, we proberen er voor elkaar te zijn, we zoeken met vallen en opstaan uit wat dat betekent: een ander troosten. Het aandurven om zelf getroost te worden.

Voor mij is de kerk bij uitstek een plek waar we daarin heerlijk kunnen blunderen samen. Waar mensen in hun magere en hun vette jaren bij elkaar komen en waar er plek is voor al die verschillende gemoedstoestanden. Waar we met elkaar blij kunnen zijn en elkaars verdriet kunnen delen. Een plek voor mensen die helemaal niet zo goed zijn in geloven, die daar samen om kunnen lachen. Een plek waar niemand hoeft te vertrekken.

All my favorite people are broken
Believe me, my heart should know
Awful believers, skeptical dreamers, you’re welcome
Yeah, you’re safe right here, you don’t have to go

Categorieën: Blog

0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *